27 august era ziua in care marea petrecere organizata de Mongol Rally avea sa aiba loc si d-aia am facut tot posibilul sa ajungem pana in aceasta data in Ulan Bator. In Olanda avem un cantec care se cheama “Sange, transpiratie si lacrimi” si chiar asa am simtit ultimii 1 800 de km pe drumurile neasfaltate din Mongolia. Dar sa incepem unde am ramas ultima data, in Alma-Ata. Acest oras m-a surprins extraordinar de mult! Cum v-am mai zis, Kazakhstan, o tara cu o supravata comparabila cu Europa continentala, nu mi-a lasat deloc o impresie positiva pana sa ajungem in fosta capitala. Alma-Ata este cosmopolita si, destul de frapant, o oaza europeana in mijlocul continentului asiatic. Multe teatre si biserici rusesti si binenteles multi rusi. Am tot citit ca o treime din populatia kazakha este rusa dar nu prea i-am vazut mai deloc. Mi-am dat insa seama ca o proportie significanta din ei locuiesc aici si in prejurul ei si mai ales acest prejur a dovedit sa fie unul impresionant. Daca va zic ca dupa Grand Canion in SUA urmatorul canion ca marime este situat in Kazakhstan, nu cred ca multi din voi ar fi stiut acest lucru. Este un peisaj incredibil si este miraculos sa vezi cum un rau poate sa creeze asa un canion adanc (am sa pun poze online cand ajung in Olanda). Zona asta, impreuna cu Alma-Ata, ne-au convins ca a avut rost sa vizitam si Kazakhstanul.

Inapoi in Rusia am intrat destul de repede in muntii Altai. Drumurile erau din nou excelente, femeile pot fi descrise doar in superlative si mancarea era mult mai buna. Daca aceasta zona nu era atat de departe de noi cred ca m-as fi dus acolo in fiecare an. Alpii sunt impresionanti, Carpatii frumosi si prietenosi, Pirineii misteriosi dar muntii Altai erau parca o combinatie din toate! Cascade, rauri, munti mari si mici, serpentine care iti taie rasuflarea si multe, foarte multe animale. Era absolut o placere sa conduc prin aceasta zona spre granita mongoliei. Si chiar vedeam ultimul sat rusesc unde era si trecerea de frontiera. Dar acolo a ramas sa se intampla un lucru groaznic si in aceeasi timp miraculos… Eu conduceam si Anne-Marie si Ivo se jucau cu o inghetata. Ea era plina cu inghetata pe fata si pe maini si imi dadea sentimentul ca aveam un copil de trei ani langa mine. Dar era foarte amuzant. Apoi am luat o gura de apa s-o stropesc putin. Reactie ei, pe provocarea mea (de un strop de apa), a fost sa arunca o sticla de cinci litrii de apa pe mine. Daca luati in considerare ca eu conduceam si ca mergeam cu o viteza de 90 de kilometrii la ora va puteti imagina ca riposta iei nu a fost prea bine gandita si practica ne-a invatat ca intradevar a fost un act stupid. Eu am pierdut controlul pe volan, am intrat in nisip, apoi masina a inceput sa aluneca si fara ABS nu prea mai e mult de facut. Ne-am dat peste cap vreo trei ori si am aterizat pe acoperisi. Un astfel de accident ar fi fost 9 din 10 ori mortal sau in cel mai bun caz cu rani si rupturi. Noi, din fericire, am fost cei norocosi 1 din 10 care am scapat cu nimic. Binenteles ca eram in soc, Ivo avea o taiatura mica si eu cateva zgarieturi dar in oricecaz aratam parca am fi cazut cu bicicleta. Dar problema era ca masina era facuta praf. Toate geamurile erau sparte, acoperisul era cu 30cm mai jos, roata dreapta din spate era stramba, bara de protectie din fata nu mai era si motorul era mort. Din fericire doi americani, Tom si Mike, s-au oprit dupa vreo 20 de minute. Si ei faceau parte din Mongol Rally si au avut grija de noi pana la granita. Pe http://www.redthreadmongolia.org/ puteti citii ce au avut ei de zis despre accidentul. In oricecaz vreau sa-i multumesc din tot sufletul pentru cum au avut grija de noi. Dar destul de repede ne-am dat seama ca trebuie sa mergem spre granita ca sa vedem cum trebuie sa procedam. Dumnezeu cu mila, ca sa zicem asa, si din fericire rusii ne-au lasat destul de usor sa trecem granita. La vama mongoliei vamesii mongoli ne-au dat insa de inteles ca daca nu platim o amenda de 2000 de dolari, nu avem cum sa intram tara cu asa o masina stricata ! Doua mii de dolari deci… Cam greu sa facem rost si primul meu instinct a fost sa zic ca suntem studenti si ca n-avem bani pentru asa o amenda uriasa. Aceasta metoda ne-a ajutat mult in Kazakhstan si Rusia dar de data asta vad ca nu prea a avut efect si raspunsul ofiterului a fost ca vama se inchide la sapte seara si ca trebuie sa dormin in vama daca nu platim acei bani. Insa zece minute mai tarziu au intrat doi germani in vama: Michael si Ruth. Michael este mechanic si a venit imediat spre noi vazand starea in care era masina in acel moment. Urmatoarele momente au fost senzationale, de nedescris, parca era un film. Vama era deja inchisa iar noi, dupa ce sa punem cordul si sa mancam repede ceva, am lucrat impreuna cu Michael si alti participanti, solidari cu situatia noastra, ore in sir pana noaptea tarziu la masina. Motorul mergea din nou, radiatorul manual (era acum conectat cu farul), acoperisul l-am ciocnit in sus cu o bara de fier si roata din spate se-nvarta din nou. Cu mare satisfactie ne-am bagat la somn si dimineata i-am vazut pe vamesi find foarte surprinsi ca legenda noastra franceza, masinuta noastra epica nu ne-a parasit si ca n-avea rabdare sa continue din nou drumul spre Ulan Bator. Vamesii se saturase deja de prezenta noastra si dupa cateva ore ne-au dat drumul sa intram in tara lui Genghis Khan. Cu noi au venit si Michael si Ruth (urmand sa devine asistenta noastra rutiera personala) si Dave si Marc. Ultimii doi s-au autodeclarat parintii nostrii si au carat bagajele noastre in masina lor. In acel fel masina noastra –prapadita- avea de carat mult mai putine kilograme. Despre ultimile 1800 km pot sa spun in scurt ca au fost foarte grele. 1400 km erau ne-asfaltati, plin de gropi si “loose sand” si daca luati in considare ca Peugeot-ul era construit pentru alte drumuri va puteti imagina cu cate emotii am continuat drumul. Deja 50 de echipe abandonase raliul si la un moment dat si masina lui Marc si Dave incepea sa aiba probleme cu bateria la care noi eram nevoiti sa reincarcam bateria lor tot timpul (destul de paradoxal). Dar eu si Ivo parca eram hipnotizati de o perseverenta extraordinara si impreuna cu norocul nelimitat pe care il aveam ne apropiam usor usor de Ulan Bator. Zi in zi ne sculam devreme, ne imbracam cald, puneam ochelarii de protectie si speram ca motorul sa mearga si mai ales sa nu sara o piatra in fata noastra. Ca asa cum v-ati dat deja seama probabil, masina noastra numai avea parbriz.

Visul in care traiam a devenit realitate in momentul in care Marc s-a oprit, a iesit din masina, si a venit spre noi cu vestea: “Hi guys! Look there, tormac within 500m!”. Intradevar mai erau doar cateva sute de metrii pana la asfalt si primul lucru care mi-a trecut prin cap era sa pup asfaltul. Nimic nu mai putea sa opreasca drumul nostru spre “finish”. Pe 27 august, ora 14:30 am ajuns si am fost primiti ca niste eroi. Toti participantii prezenti ne-au felicitat si din fericire erau si Tom si Mike acolo, find clar impresionati de prestatia noastra. Multa vodca, si mai multa bere a urmat si cam fiecare participant vroia sa ne aude povestea si apoi sa ne ofere ceva de baut. Am facut prieteni cu multi englezi, irlandezi, italieni, francezi si germani. Dar mai ales cu Anthony (din Belfast) si doi italieni, Matteo si Ilaria, m-am inteles extraordinar de bine. Anthony avea abilitatea sa vorbeasca si sa faca glume toata ziua fara sa fie obositor. Matteo era un italian stereotip: mandru pe tara, amabil, iubea femeile, autosport si fotbal iar familia lui era clar pe primul loc. Si sa nu uit, putea sa cante foarte frumos. Ne-a cantat toata seara operete si melodii lui Zucherro, Paolo Conte si multi altii. La un moment dat l-am intrebat daca presupunerea ‘fiecare barbat italian poate canta frumos’ e corecta? Raspunsul lui era splendid: “Normal! Dar in fond nici nu e greu cand ai o limba in care fiecare cuvant in sine suna deja ca un cantec”. Ilaria, cealalta italianca, era o scumpa! Cu ea am vorbit despre India si locurile pe care le-am vizitat amandoi. Langa dialogurile si discutile interesante pe care le-am purtat ma tot invita –fara succes – sa vin cu ea in camera ei de hotel. Doua aspecte sunt insa esentiale pentru acest refuz. Primul este ca are 38 de ani si al doilea este ca nu era cine stie ce frumuste. In momentul in care eu acumulez aceste doua aspecte, imi iese ca raspuns un vehement nu (i.e. un refuz)… Din pacate pentru ea si cam genant pentru mine sa-i dau de inteles acest lucru. Dar sa trecem peste asta si sa va mai spun cate ceva despre Ulan Bator. Orasul mi-a lasat o amintire placuta. Chiar daca arata sovietic vezi peste tot ca apar influente capitaliste (i.e. fast food) si chineze (i.e. produse made in China). Iar planul nostru de a zbura direct spre Amsterdam a fost amanat pentru o vizita in Moscova si un bilet de tren pe calea ferata transsiberiana. Traseul spre Moscova a fost splendid. Mai ales lacul Baikal, muntii Altai si Ural si padurile siberice au fost de o splendoare unica si n-am regretat nici un moment ca am decis sa mai prelungesc vacanta cu cateva zile. In compartimentul nostru am facut prieteni cu zeci de baieti din Ulan Bator. Totii erau politisti si se indrumau spre academia de politie din Volgograd ca sa devin locotenenti (acum inca sunt sergenti). Multi din acesti baieti au deja copii si neveste, iar acedemia va dura cinci ani si la plecarea din Ulan Bator am vazut multe neveste si multi copii plangand pe peron. Si baietii din tren erau emotionati, dar remedia lor era poker si vodca, muuuuuulta vodca! Patru zile a durat sa ajungem aici, in Moscova, si pot sa spun ca nici n-am simtit cand a trecut timpul. Vremea aici in Moscova este foarte buna si orasul este impresionant. Multe cladiri frumoase, dar azi m-am dat seama ca numai am chef de vacanta. Sunt obosit si am avut destule avonture pentru a ma mai reincarca pentru inca o vizita. Maine zbor spre casa si abia astept sa ajung in cel mai frumos oras din lume, de care nu ma satur nicio data: Amsterdam, here I come!

Va pup,

Dominic

Sunt acum deja aproximativ doua saptamani pe drum, am decurs intre timp vreo 8000km si am vazut deja foarte multe locuri superbe, oameni prietenosi, multi alcoolici si multe, chiar extrem de multe gropi! Sa fim sinceri acum, strazile romanesti sunt Autobahn in comparatie cu cele din Kazahstan si Ucraina. Unele drumuri in Kazahstan iti dau pur si simplu impresia ca te uiti la poza facuta pe luna. Doar Neill Armstrong, topaind prin imagine, lipseste. In fine, masina se menstine perfect sub aceste conditii (horror) extraordinare. Un “vive la France” cred ca e pe locul sau potrivit pentru Peugeot-ul nostrum 106! Chiar daca masinuta are aparitia unei fetita mica, lupta ca un ostas din legiunea straina. Cam totul scartaie dar motorul e inca in optima forma. Si ne-a dus la niste locuri de neuitat. Sa incepem cu petrecerea din Cehia. Acolo s-au strans toti participantii pentru ultimile formalitati, o petrecere mare si prezentarea masiniilor. Si….. masina noastra a castigat premiul pentru cea mai frumoasa masina! Si chiar cred ca am meritat acest premiu. Pe drum lumea se opreste spontan ca sa faca o poza cu masina noastra. Initial ne era putin teama ca vom fi considerati niste retardati cu asa o masina remarcabila, dar lumea ne apreciaza enorm. Dupa petrecerea din Cehia ne-am dus in Polonia. Initial vroiam sa ne oprim in Cracovia, dar toti trei am vazut deja minunatul oras deci am decis sa mergem spre Auschwitz. Acest loc imi face pielea gaina cand imi reamintesc ce am putut vedea acolo. Este absolut de nedescris cum nazistii au reusit sa ucide in asa un mod sistematic milioane oameni; evrei, rromi, polonezi, homosexuali si alte grupuri nedorite de nazisti. Partea groaznica e ca fiecare parte al corpului era folosit. Parul de exemplu era folosit pentru haine. In scurt, Auschwitz iti reaminteste ce monstrii pot fii oamenii si sa facem tot posibilul ca sa evitam asa un eveniment cutremurator. Dar sa trecem peste asta. Ziua urmatoare am intrat in Ucraina. In Ucraina s-a spart toba de la masina, cea ce nu e asa o mare problema. Masina suna mult misto si cam toata lumea aici merge cu toba sparta. Pe langa asta am intalnit langa Kiev un participant scotian care era oprit de un politist. Noi ne-am oprit binenteles imediat ca sa vedem daca totul era O.K. Tipul scotian, Robert, era defapt cel mai bogat scotian din Uraina care avea chef de o aventura. Are deja de vreo 18 ani cea mai mare firma de marketing in tara si este multi, multi, multi milionar (daca nu chiar miliardar..). Ne-a invitat sa stam in hotelul lui care era de nedescris. Acolo am mancat si cel mai bun sushi vreodata si dupa cina ne-am dus la clubul sau. Acolo aveam ospatarul nostru personal si binenteles nu am trebuit sa platim absolut nimic. Seara aceasta a fost geniala si Kiev in general e un oras minunat. Chiar merita vizitat de oricine. Insa dupa aceasta seara ne-am trezit cu o durere de cap si ne-am dat seama ca aventura va incepe pe bune. Drumurile deveneau din ce in mai proaste, iar oamenii din ce in ce mai prietenosi (si betivi!). De comunicat nu prea aveam fiindca engleza lor era la aceeasi nivel ca… hai sa zicem albeneza mea… Dar ce am putut intelege foarte bine e ca adorau vodca si ca era placerea lor sa ciocnim un paharal, sau chiar mai multe, impreuna cu iei. Dupa Ucraina prietenoasa am intrat in Rusia. Acolo am vizitat Volgograd si Kalmukia. In Volgograd am vizitat impresionanta statuie “Mama Rusia” si in Kalmukia am intrat in cea mai mare templa budista din Europa. In secolul XVII au venit aici sute de mii de nomazi budisti care li s-a parut acest loc in Caucas perfect sa se stabileasca. Te rog, nu ma intreba dece, dar acel loc desertat li s-a parut ideal. Dupa Kalmukia ne-am dus spre Kazakstan, tara lui Borat. Kazahstan este a noua tara din lume ca suprafata. O tara enorma dar din pacate nu este prea mult de vizitat. Nordul tarii arata ca un urias teren de fotbal ; numai iarba si nici pic de relief. Iar sudul tarii e un mare desert cu multe camile simpatice. Chiar inteleg acum foarte bine dece Borat face misto de aceasta tara. Nu m-a impresionat mai deloc. Insa in timp ce scriu acest mesaj suntem in drum spre Alma-Ata si se pare ca acel oras trebuie sa fie foarte cosmopolit si natura imprejurul iei este mai interesanta decat ce am vazut pana acum. In scurt pot sa zic ca Ucraina si Rusia mi-au placut enorm si ca n-as recomanda nimenui sa vizita Kazahstan.

Va pup!

Dominic

Het heeft even geduurd, maar dan alsnog een post vanuit Kazachstan. Kort en bondig zullen we jullie even voorlichten over het verloop van de reis tot nog toe.

voor tracking van onze route en vooruitgang bezoek dan de millsbrothers website: http://www.millsbrothers.co.uk/track/

Nadat wij het startsein hadden gekregen om te vetrekken vanuit Tsjechië zijn we ‘s ochtends brak maar met veel goede moed en motivatie vertrokken richting Polen, waarna Auschwitz ons einddoel was. De reis begon direct al lekker, want in Polen aangekomen waren we al snel verdwaald in donkere dorpen met slechte wegen waar al verscheidene keren de onderkant van de auto werd gepoetst. Na een nachtelijke zoektocht door de dorpen en Auschwitz, hebben we uiteindelijk toch een leuk jeugd hostel gevonden waaruit we de volgende dag het concentratiekamp konden bezoeken: een erg indrukwekkende ervaring.

Nadat Auschwitz was bezocht gingen de dapp’re strijders opweg naar Kiev, waar uiteindelijk 2 dagen over werd gedaan. De tweede dag, ongeveer 300km voordat we Kiev hadden bereikt, werd er opgemerkt dat er een deelnemende auto van de Mongolrally was aagehouden door de politie. We besloten een kilometer verderop te stoppen en de auto aan te houden om te vragen of alles goed was verlopen. De deelnemer blijkt alleen te zijn, heeft een Schots/Amerikaans accent, blijkt werkzaam te zijn in Kiev en draagt de naam Robert. Na een korte uitleg over de politie (geen problemen) vroeg Robert wat onze plannen waren voor die avond en gaf aan een goed hotel te weten in Kiev. Hij bied aan of er iemand met hem mee wilt rijden en Ivo stapt bij Robert in die in het bezit is van een toch wat riantere auto. Tijdens het gesprek in de auto blijkt Robert eigenaar te zijn van het grootste marketing bureau van Oekraine en blijkt daarnaast ook nog eens zeer vriendelijk. Die avond en nacht worden we getrakteerd op de meest luxieuze avond van ons leven met daarbij de beste sushi die wij allen ooit hadden gehad, een eigen barvrouw waar we gratis konden bestellen in Robert zijn eigen bar/disco, nazakkertjes en pizza om 4 uur ‘s nachts, een super deluxe hotel overnachting waarbij er zelfs gebruik wordt gemaakt van de bruidssuite en een ontbijt om nooit te vergeten. Wat is Kiev toch mooi.

Nadat Kiev wordt verlaten met een glimlach en een traan gaan we opweg naar de grens van Rusland om daar ergens in een hotel te overnachten, zodat de volgende ochtend vroeg de grens overgestoken kan worden. De reis verloopt iets minder soepel als gehoopt want we krijgen deze dag namelijk voor het eerst panne, de uitlaat begint uit het niets een ongelooflijk kabaal te maken, en na een kijkje onder de auto blijkt deze verschrikkelijk lek te zijn. Bij navraag bij een paar locals of we dat ergens kunnen repareren, worden we meegenomen naar het huis van een “vriend”. Hier wordt de uitlaat gratis weer aan elkaar gelast maar geeft ons weinig hoop voor de lange duur.
In het donker komen we aan  in Kharkiv waar Dominic en Annemarie de straat op gaan om mensen te vragen voor de weg naar een goedkoop hotel. Dominic krijgt het voormekaar om een Joodse jongen van 21 jaar, genaamd Costi, duidelijk te maken dat Ivo zijn opa een jood is waardoor we uiteindelijk worden uitgenodigt om bij hem thuis te gaan slapen. In eerste instantie wordt er gedroomd over een rijke joodse familie met een mooi huis, maar niets blijkt minder waar. Deze nacht slapen we in de ghetto van Kharkiv, een mooi contrast met de avond van daarvoor. Desalniettemin tevens gratis en eveneens tevreden.

De volgende dag besluiten we bij Donetsk de grens over te steken naar Rusland een reis van +/- 400km. Helaas bleek het laswerk inderdaad niet sterk genoeg voor lange duur wat er voor zorgde dat we na 100 kilometer alweer een garage op moesten zoeken met een erg lekke uitlaat. Deze doet het iets professioneler als zijn voorganger,  maar bij het verlaten van de garage geven de monteurs zelf al aan dat hun laswerk ook niet van lange duur zal zijn. De reparatie is echter weer gratis. Vlak voor de grens wordt dit bevestigd met een totale breuk in de uitlaatpijp. Profesorisch wordt de uitlaat met een ijzeren stangetje en tie-rips vastgemaakt waarna we opzoek gaan naar een goede garage. Tijdens de profesorische handelingen staan we in het middelpunt van de plaatselijk bevolking waaronder een drunken rus genaamd Vladimir (welke ons uiteindelijk trakteerd op 4 alcohol vrije biertjes p.p). Vladimir blijkt Pro Stalin te zijn, claimt te werken als neuroloog, heeft een blauw oog door een goede dreun op zijn gezicht en kan geen woord Engels. Samen met Vladimir wordt er gezocht naar oplossing waarna er snel een vriendelijke jongeman zich voorstelt met de naam Andre, om daarna bij ons in te stappen en ons de weg naar zijn huis te wijzen. Tijdens een operatie van 2 uur zorgt Andre dat de uitlaat weer als nieuw wordt opgelapt waarbij we worden vermaakt door het gezwets van de dronkenlap en de gastvrijheid van het gezin van Andre waar we worden overspoelt met vers fruit en vriendelijke gezichten van de plaatselijke bevolking. Tijdens de operatie komen er een duitse auto met stickers van de Mongolrally voorbijgereden welke stoppen om te kijken wat er aan de hand is. Simon en Thomas blijken 2 aardige gasten, en die avond steken we samen met hen rond 22:00 uur de grens over. Donetsk blijkt een uitgebreid nacht leven te hebben waarbij de gehele jeugd op straat hangt en hier alcohol en sigaretten nuttigd. We willen graag integreren, en voorbeeld doet volgen. Die avond drinken we met zijn 5en gezellig bier op straat waarbij er via Bluetooth mp3’s worden uitgewisseld met de plaatselijke bevolking. Het hotel waarin wordt geslapen is alles behalve mooi/netjes maar vergeleken de ghetto van Kharkiv is het dikke prima.

In rusland wordt de enige staat in Europa bezocht waar een meerderheid van boedhisten leeft, en wordt Volgograd (Stalingrad) aangedaan waarbij verschillende mooie avonturen worden beleefd.

Kazachstan is in het kort een grote zandbak/grasveld met maar weinig variatie, en met soms super slechte wegen (bijvoorbeeld tijdens het rondje welke zichtbaar is op de tracking). Samen met de Mills brothers hebben we hier echter een fantastische tijd, en zijn daarbij vandaag in Almaty aagekomen wat al een stuk mooier is dan de rest van het land.

De avonturen die in Rusland en Kazachstan zijn beleefd, komen hopelijk nog op de website, afhankelijk van de beschikbaarheid van internet. Het feit is dat we elke dag gemiddeld 7/8 uur auto rijden, wat de mogelijkheid om een internetcafe te bezoeken verkleind. Daarnaast gaan we de komende weken de dunst en meest authentieke gebieden van de wereld doorkruizen, waarbij internet praktisch nergens aanwezig zal zijn. Aangekomen in Ulaanbataar (+/- 27 aug) zullen we sowieso weer van ons laten horen. In de tussentijd zullen we trackbaar zijn via de Millsbrothers website. http://www.millsbrothers.co.uk/track/

Wij vervolgen onze weg met goede moed, en hopen onszelf, jullie en de sponsoren niet teleur te stellen en de eindbestemming te behalen! De Peugeot 106 doet het vooralsnog naar behoren, wat ons moed geeft voor een goede afloop.

TOT SNEL!

de Dapp’re Strijders

Hallo allemaal! Sorry voor het ontbreken van posts de laatste dagen, er is simpelweg geen internet..
Wel hebben wij vrienden gemaakt en rijden wij nu samen met The Millsbrothers. Zij hebben zo’n mooi trackapparaatje waarmee wij nu dus ook live te volgen zijn!

Volg ons Hier!

Dag 1.

Met de kliko op het dak vliegen de kilometers de autoruiten voorbij. Al snel komen we erachter dat de routeplanner van Tsjechië naar Zwolle gaat, maar hopen dat het geen voorbode is voor wat komen gaat.

De sfeer in de auto is goed en de kwaliteit van het McDonalds eten zoals we die gewent zijn, inclusief met het ontvangen van een incomplete bestelling. Nadat we om 19:00 uur vertrokken waren komt de schemer al snel opzetten welke het  natte wegdek van een oranje gloed voorziet. Onder het genot van Selah Sue door de speakers fantaseren wij over de belachelijke, mooie, bizarre  maar ook spannende momenten die wij op dit moment tegemoet rijden.

In de hoop een plekje in een hostel te vinden in Wuerzburg rijden we rond in de flets verlichte stad. Het duurt niet lang of we worden voor de eerste keer staande gehouden door de “Polizei”.  Papieren klaar, verhalen klaar en na een korte uitleg mochten we alsnog “gratis” verder. Na 3 hostels geprobeerd te hebben geven we het op in Wuerzburg. De stad blijkt bombol te zitten met feestenden jongelui; “hier vinden we nooit een slaapplek”

Een uur verder rijden we het terein van het snelweg hotel “lichtanfuserenweghotel” (een hotel en kerk in 1) op. Even vragen hoe duur, en hoelaat we moeten uitchecken. We mogen tot 11 uur blijven liggen, het lijkt ons een goede deal. Dit geeft ons respectievelijk toch nog 7 uur om te slapen.

Festival nabij Praag.

De afgelopen dagen hebben wij een geweldige tijd gehad tijdens de festiviteiten welke waren georganiseerd door The Adventurists. We hebben hard gefeest, veel inspirerende en leuke mensen ontmoet, en de kers op de taart; de prijs in de wacht gesleept voor “Best pimped car”, waar wij Shon Price nog een keer hartelijk voor willen bedanken. Momenteel zijn wij aan het typen in een internet café en hebben vooralsnog niet avond gegeten.  Graag willen wij jullie meer mooie verhalen vertellen over het feest want die zijn er genoeg. Maar tot die tijd kunnen jullie genieten van de coole foto’s

Mongol Rally bijna van start!

Gevuld met gezonde spanning zijn we op dit moment bezig om de laatste puntjes op de i te zetten.  De kliko zit op het dak, de auto is geverfd, de  meeste spullen zijn gepakt en de stemming is goed.  In onze voorbereidingsfase hebben we ontzettend veel steun ontvangen van vrienden, familie en bedrijven.  We hebben zelfs zoveel gelukswensen ontvangen dat we 0p onze sloffen de hoofdstad van Mongolië kunnen bereiken. 

We vertrekken vandaag, zaterdag de 23e, richting Praag, waar wij 3 dagen verblijven. Hier wordt een festival georganiseerd voor alle deelnemers van de Mongol Rally Hier kan er kennis worden gemaakt en daarnaast is het natuurlijk een prachtige start is van een groot avontuur.

We gaan proberen om de website zo goed mogelijk up-to-date te houden, en er zullen zeker foto’s worden toegevoegd van al onze avonturen!

Stay tuned!

De Stentor

Sponsoren bedankt!

Zoals er hierboven is beschreven hebben we ontzettend veel steun en hulp gekregen van zowel bedrijven als vrienden en familie.  Dit doet ons deugd en het sterkt ons in de daadkracht om de reis tot een goed einde te brengen. Momenteel is er al meer 2000 euro opgehaald, en de teller loopt nog steeds. Dit bedrag is exclusief wat de auto op gaat brengen tijdens de veiling, en ook al is het misschien slechts een druppel op de hete plaat, we zijn trotst om hier deel van uit te maken en samen met de hulp van jullie allemaal deze goede doelen te kunnen steunen.

Mongol Rally? What about?

• rij met je oma’s auto naar Mongolië; het moet een mini-auto’tje zijn met een maximum vermogen van 1.2
• de auto moet in Mongolië achtergelaten worden, zodat deze gedoneerd kan worden
• ieder team moet minimaal 1000 pond inzamelen voor twee goede doelen

Klaar voor de start

Voor het goede doel

• Anemerie Niks, 27 jaar,  urban environmental management student.
• Dominic Teodorescu, 23 jaar, student planologie.
• Ivo Dijks, 22 jaar, afgestudeerde Leisure Management.